Η Google χρειάζεται το Χόλιγουντ περισσότερο από όσο τα στούντιο χρειάζονται την τεχνητή νοημοσύνη – και αυτή η ανισορροπία εξηγεί γιατί η εταιρεία είναι διατεθειμένη να πληρώσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια για να πείσει τους μεγάλους παίκτες της βιομηχανίας να συνεργαστούν μαζί της.
Στελέχη της Google έχουν προσεγγίσει πολλαπλούς εκπροσώπους στούντιο με προτάσεις που επικεντρώνονται στην τεχνολογία της, επιδιώκοντας άδεια εκπαίδευσης των μοντέλων της πάνω στις τεράστιες βιβλιοθήκες προστατευόμενου περιεχομένου που διαθέτουν. Μέχρι στιγμής ωστόσο δεν έχει καταφέρει να εξασφαλίσει επίσημη συμφωνία με κανέναν από τους τρεις μεγαλύτερους ομίλους.
Τα ποσά που συζητούνται
Οι αριθμοί που κυκλοφορούν εξηγούν γιατί οι συζητήσεις συνεχίζονται παρά τα εμπόδια. Σύμφωνα με πληροφορίες, η Google θα μπορούσε να καταβάλει σε έναν όμιλο περίπου 40 εκατομμύρια δολάρια μόνο για το δικαίωμα παραγωγής περιεχομένου με έναν και μόνο χαρακτήρα.
Το ποσό αυτό πολλαπλασιάζεται δραματικά όσο διευρύνεται ο αριθμός των χαρακτήρων, φτάνοντας άνετα σε επίπεδα δισεκατομμυρίων. Στη συμφωνία θα μπορούσε επιπλέον να περιλαμβάνεται και ποσοστό επί των διαφημιστικών εσόδων που θα προκύπτουν από περιεχόμενο παραγόμενο με τεχνητή νοημοσύνη στις πλατφόρμες της εταιρείας.
Γιατί η ανάγκη είναι μονόπλευρη
Στα χαρτιά, η συμφωνία μοιάζει αμοιβαία επωφελής: τεράστιο οικονομικό όφελος για τα στούντιο, σημαντικό ανταγωνιστικό πλεονέκτημα για την εταιρεία στην κούρσα με τους υπόλοιπους παίκτες του κλάδου.
Η πραγματικότητα όμως δεν είναι συμμετρική. Για την πλευρά της τεχνολογίας δεν υπάρχει ουσιαστικά κανένα μειονέκτημα – πληρώνει, αποκτά πρόσβαση και ενισχύει τη θέση της. Για τα στούντιο, αντίθετα, κάθε τέτοια συμφωνία συνοδεύεται από σαφή ρίσκα, τα οποία διαφέρουν ανάλογα με το προφίλ και το κοινό του καθενός.
Το ζήτημα της αφήγησης
Πέρα από την τεχνική διάσταση, οι συμφωνίες αυτές θα λειτουργούσαν ως εργαλείο αλλαγής της δημόσιας εικόνας. Η βιομηχανία της τεχνητής νοημοσύνης παλεύει εδώ και καιρό με την κατηγορία ότι έχτισε την αξία της πάνω σε υλικό που δεν της ανήκε.
Μια επίσημη συμφωνία της Google με μεγάλο στούντιο θα λειτουργούσε ως έμμεση νομιμοποίηση: η μετάβαση από την ανεξέλεγκτη άντληση δεδομένων σε ένα μοντέλο όπου το περιεχόμενο αγοράζεται κανονικά αλλάζει ριζικά τους όρους της συζήτησης. Αυτό ακριβώς είναι που η τεχνολογική πλευρά χρειάζεται περισσότερο από τα ίδια τα δεδομένα.
Ο κίνδυνος για τα στούντιο
Η άλλη όψη του νομίσματος αφορά τη σχέση των στούντιο με το κοινό τους και με τους δημιουργούς τους. Μια συμφωνία που αποδίδει βραχυπρόθεσμα σημαντικά έσοδα μπορεί εξίσου εύκολα να αποδειχθεί μπούμερανγκ, αφήνοντας το κοινό με την αίσθηση ότι η βιομηχανία της ψυχαγωγίας πούλησε τη δημιουργικότητά της.
Ο κίνδυνος αυτός δεν είναι θεωρητικός. Οι αντιδράσεις των σωματείων σε αντίστοιχες προηγούμενες συμφωνίες υπήρξαν άμεσες και σφοδρές, ενώ οι χαρακτήρες για τους οποίους γίνεται λόγος αποτελούν συχνά τα πολυτιμότερα περιουσιακά στοιχεία των ομίλων – χτισμένα σε βάθος δεκαετιών και εξαιρετικά ευάλωτα σε κακή χρήση.
Η αναμονή που κοστίζει
Το γεγονός ότι καμία συμφωνία δεν έχει κλείσει ακόμη λέει πολλά. Τα στούντιο διαθέτουν κάτι που δεν αναπαράγεται: αναγνωρίσιμους χαρακτήρες με ισχυρή συναισθηματική σύνδεση με το κοινό. Η τεχνολογία, όσο εξελιγμένη κι αν είναι, δεν μπορεί να τους δημιουργήσει από το μηδέν.
Αυτή ακριβώς η ασυμμετρία δίνει στη βιομηχανία του θεάματος διαπραγματευτική ισχύ που σπάνια είχε απέναντι σε εταιρείες τεχνολογίας. Το ερώτημα είναι αν θα την αξιοποιήσει – ή αν το μέγεθος των προσφερόμενων ποσών θα αποδειχθεί τελικά ακαταμάχητο.
